100 procent Lena

Extract:
…
Op de avond voor de begrafenis eten we soep. Soep van oma. Zij heeft de tafel gedekt, soep opgeschept en is vertrokken. Voor het eerst in vier dagen geen andere mensen in huis.

Met zijn drieën aan tafel. In een huis vol stilte. Lepels tikken tegen de borden. Ik staar naar een vlek op tafel en voel de lege stoel naast me.

Het is als de stilte na een fikse ruzie. En dat duizend maal erger.

Met elke hap wordt de ruimte in mijn borstkas kleiner. Of ik beton naar binnen lepel. Iets log en zwaar met scherpe kantjes. Ik krijg mijn bord niet eens leeg. Misschien scheur ik dadelijk open? Zoals een volle papieren zak het begeeft als de bodem nat wordt. Werkt het bij mij ook zo, denk ik. Is het daarom dat er geen tranen over mijn wangen biggelen. Ik wil best wenen, net als iedereen, maar het lukt me niet.

Misschien huil ik naar binnen, raakt mijn romp langzaam doorweekt en barst straks alles open.

‘Ik heb geen honger meer,’ zeg ik en leg mijn lepel neer.

‘Weet je het zeker?’ vraagt pa.

Ik knik. ‘Mag ik alsjeblief van tafel?’
...

Op een dinsdag in april pleegt Lena, de zus van Bas, zelfmoord. Haar dood haalt de wereld van Bas helemaal overhoop. Er is verdriet en woede en pijn. Hij ziet de wanhoop bij zijn ouders en er zijn al die vragen waarop er geen antwoord is. Bovenal mist hij zijn zus vreselijk. Het is voor Bas of hij vanaf nul moet beginnen. Of hij zichzelf stukje bij stukje terug moet opbouwen. Soms is hij zo droevig dat hij de hele dag wil binnen blijven, dan weer haalt hij met zijn ouders warme herinneringen op of zijn er momenten waarop hij de wereld te lijf wil gaan.

Bas zijn leven gaat verder; zwemmen, gitaar spelen, muziek luisteren en zijn laatste maanden op de basisschool. Soms worstelt hij het liefst alleen met zijn verdriet en maakt hij lange wandelingen met de hond Mozart. Op andere dagen zoekt hij het gezelschap van zijn onverbeterlijke vriend Tristan of de oude meneer Sim.

100 procent Lena is een levendig verhaal over onmogelijk verdriet maar ook over vriendschap.

Dit boek werd vertaald naar het Japans en het Engels.

Het boek werd geschreven in samenwerking met Werkgroep Verder, zij coördineert, organiseert en ondersteunt initiatieven voor en door nabestaanden na zelfdoding in Vlaanderen.

Najaar 2006
Met illustraties van Greet Bosschaert